Acaba Değil, Evet Bu Takıntı

Düşünüyorum bazen. Çok da abartmıyorum ama, var benimde bazı takıntılarım. Öyle kimisi gibi yapmadım mı içimi kurt yemez, uykularım kaçmaz belki ama yinede benimkilerde kendi çapında takıntılar işte.

Kendimden az bahsediverdiydim ya, bu takıntılarımı deşifre edince, tam olacak.
Sen eksik olma Deeptone. (:

Mesela ben, temizlik yapıyorsam etrafda kimse dolaşmayacak efenim. Sildiğim yerlere kuruyana kadar kimse ayak basmamalı. Üşenmiyorum, geri gidip temizliyorum. Ben unutana yahut umursamam geçenekadar geçmesinler bi zahmet. Bu sinir buhranlarını en çok işyerinde yaşıyorum. Siliyorum, hopp.. biri geliyor. Geçiyor ayak izi hemen. Hele kışın, yağmurda çamurda hepten deli oluyorum resmen. Tamam yine kirlenecek. Kabul. Ama bi azcık temiz dursun yahuu. Bi onu istiyorum ben sadece. Çok muu..

Şimdi beni temizlik hastası sanmayın. İstediğimde yaparım yahut mecbursam. Mesela bulaşıkları mı yıkadım, onların suyu çekilince dizilmesi lazım. Tezgah boş ve temiz kalmalı. Etrafta bulaşık kalmamalı. Bunu elimden geldiğince yaparım. Dediğim gibi içimden gelmeli. Ve yapmamak öyle uykumu kaçırmaz, huzurumu çok da kaçırmaz. Bazen çok umursamaz olabiliyorum çünkü. Ama yapmak beni mutlu, huzurlu ve bahtiyar ediyor o ayrı.

Ayrı bir noktada şu. Acaba işten çıkarken, fişleri çektim mi? Televizyonu kapadım mı? Kapıyı camı kitledim mi? Bunlar illaki kafamda yer eden rutin sorular oldular adeta. Bakar, bir daha bakarım.

Bununla ilgili Acaba adlı bu yazımı bile yazmıştım. Ondan diyorum ya, acaba değil, takıntı bunlar takıntı.

Sanırım bu kadar. Ki olmasa bile bu kadarı yeter. Azı da bana kalsın.

Teşekkürler Deeptone. Bende her kim bu takıntılı mimi takıntı hale getirmek isterse ona veriyorum. (: