Sendrom Dediğin Çarşambadan Başlar

Pazartesi günü sendromu yaşayanlar el kaldırsın.
Evet.. çoğunluk gibisiniz.
Ama belki de bu sadece genele uyarak yaşadığınız bir durum.
Aslında sizde pazartesi sendromu falan yok.
Zaten aslında pazartesi sendromu diye bir şey de yok.
Demiyeceğim, diyemeyeceğim. Varmış çünkü.
Ama artık çok etkili değil.
Zira pazartesi günü sendromunu artık ben dahil, pazar sendromu olarak değiştirenler mevcut.
Bunu bloguma konuyla ilgili başvuran şahsımuhteremlere güvenerek söylüyorum.
Bu sendrom olayı pazar ve pazartesi ile de sınırlı değilmiş.
Türkiye Metal Sanayicilerinin 70'li yıllardan beri yaptığı bir araştırma varmış.
Bu araştırmada kazaların hangi günlerde daha çok yapıldığı inceleniyormuş. İş ve trafik kazaları.
Ve her sene pazartesi günü lidermiş, bu kazaların en çok yaşandığı gün olarak.
Ammavelakin, gelin görünki 2011 sonuçları baya değişik çıkmış.
Trafik kazaları 2011'de en çok çarşamba günü işlenmiş.
Bunun nedeni de cuma gününe olan özlemin olduğu düşünülüyormuş.
İkinci sırada yine pazartesi günü var tabi.
Burdan şu sonuç çıkıyor.
Tatili seviyoruz. Tatile doyamıyoruz. Tatili düşünmeden yapamıyoruz.
Ve ve ve... 2 günlük haftasonu tatili yetmiyor anam..

Pazar Günü Sendromu

Pazartesi sendromu da neymiş.. Pehhh.. Bende pazar sendromu var. Naa'bberr..

Diyerekten caka satma derdindeyim.

İşin şakası bir yana bende ciddi ciddi, pazar günü ile alakalı bir sorun var. Ya sevmiyorum yahut o beni sevmiyor.

Öyle depresif haller, can sıkıntıları, uyku halleri, mızmızlıklar, tembellikler... Daha say say yani.

Böyle içime bir şey oturuyor sabahtan, akşama kadar tüm ağırlığını üstüme veriyor. Bende öylece kalakalıyorum. Hiçbirşey yapamıyorum.

Cumartesi bişey yok, ama pazar sabahı, kendimi hiçbir işe odaklayamıyorum. Evden çık, dolaş. Hava güzel. Ama yok, gelmiyor içimden. Cezbetmiyor beni dolaşma fikri, aksine yoruyor. Bir acayip üşengeçlik kaplıyor bedenimi.

Bir banyo yap kendine gelirsin, yok, onuda beceremiyorum... Sudan resmen, uyuzlu gibi kaçasım geliyor.

An geliyor iştahım kabarıyor. Ama çoğu vakitler, gün içinde hiçbirşey yemeden akşamı ediyorum. Yediğimden tat almıyorum.

Akşam oluyor, yarın işe gideceğim, düşüncesi beni bir hoş yapıyor. İyi yönde değil bu hoşluk. Ne giysem diye düşünüyorum. Ama kalkıp, ne giyeceğimi ayarlamıyorum. Üşeniyorum. Kafamda kuruyorum, tamam diyorum, yarın olmadı bakarım bişeyler. Erken kalkarım biraz.

Kahvaltı zamanı, gün olmuş pazartesi. Ama iştah yok tabi.

Pehhh... Neymiş ki pazartesi sendromu.

Bende pazar günü sendromu var. ... Değil mi daktır beyy...