Unutmak.

Başımın şiddetli ağrısı ile gözlerimi açtım. Başımı çevirdim ve yanımda yatan adamı farkettim. Gözlerim faltaşı gibi açıldı o an. Kimdi bu adam, ben neredeydim. Kendimi resmen yataktan aşağı attım. Kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Korkudan ölebilirim. Neler oluyordu böyle. Neredeydim ben? Bu yatakta, bu adamla ne işim vardı?..

Derken adam uyandı. Gülümsüyordu. Sonra bana tuhaf bir şekilde bakarak:

-Ne oldu hayatım? Korkmuş gibisin. Niye orada öyle bakıyorsun?

Korkmak mı.. Ölüyorum korkudan. Yerimde çakıldım kaldım. Allah'ım neler oluyor.. Bu adam beni tanıyor ama ben tanımıyorum. Nasıl oluyor bu iş..

Yataktan kalkıp bana doğru gelmeye başladı. Birden tüm kuvvetimle çığlık attım.

-Uzak dur benden ! Uzak dur..! Kimsin sen!

Yere çömelip ağlamaya başladım.

-Canım.. sen iyi misin? Ben kocan, sabah sabah şaka falan mı yapıyorsun? Korkutma beni.

Kocam mı.. Yüzüne baktım. Yüzündeki endişe ve şaşkınlık, beni biraz sakinleştirir gibi olsa da, ben bu adamı tanımıyordum. Bu eve ilk kez gelmiş olmalıyım. Yalan söylüyor. Sonra etrafa bakmaya başladım. Hayır, hiçbirşey bana tanıdık gelmiyor. O da etrafa baktığımı farkediyor.

-Bak, düğün resmimiz bu.

Duvardaki resmi gösteriyor. İnanamıyorum. Evet, ikimiziz. Yüzüne bakıyorum. Gülümsüyor. Yatağa oturuyor ve çekmeceden bir evlilik cüzdanı çıkarıyor. Bana uzatıyor.

-Bak, biz evliyiz. Resmi olarak. Hemde tam 1 senelik. Ooo.. yıldönümümüz dünmüş. Affet hayatım..

Sarılmak istiyor ama kendimi çekiyorum. Yine şaşırıyor. Hala inanamıyorum tüm bunlara. Hatırlamıyor muyum gerçekten. Yoksa tüm bunlar yalan mı..

Elimle yüzümdeki yaşları silerken yüzüğümü farkediyorum. Aklıma, çıkarıp içine bakmak geliyor. O da yüzüğünü çıkarıyor. İçindeki ismi ve cüzdanı gösteriyor.

-Hayatım, tamam ilk yıldönümümüzü unuttum ama bu abartı olmuyor mu?

Yine yaşlar akıyor gözümden. Bu sefer korkudan değil. Başka bir şey.

-Ben hiçbirşey hatırlamıyorum... hatırlamıyorum..

Elindeki cüzdan düşüyor elinden. Geri gidip yatağa oturuyor.

-Sen ciddisin...

Göz göze geliyoruz. Öyle çaresizce bakıyoruz ki birbirimize..

.....

Böyle bir durum sizin başınıza gelse...

Naparsınız? 

Keşif.

İnsan, başkasını tanımaya çalışırken kendini de tanıyormuş.
O'nu keşfetmeye çalışırken, kendini keşfediyormuş da, buna ne çok şaşırıyormuş.
Daha önce tatmadığı duyguları yaşarken aklı karışıyormuş.
Dahası, kendini koca bir çocuk sanıyormuş. İlgi verirken, ilgi de bekliyormuş.
Kendini zor bir sınavda sanıyormuş. Yanlış yapmaktan çok çok korktuğu.
İnsan, bazı şeyleri yaşamadan bilemiyormuş.
İnsan, tanıdığı her yeni birinde, kendini daha çok tanıyormuş.

Dert Bende... Derman Sende..

Bu şarkıyı bilenleriniz mutlaka vardır.
Eklemek isterdim ama şu an değil. Sonra :)
Bu özel bir çalışma.
Umarım beğenirler kendileri.

Şarkıyı dinlemek için TIK 

Böyle Bitmesin..

Aklımda binlerce soru. Hepsi cevapsız. Nedenler, beynimi işgal etmiş gibiler. Onlara da verecek cevabım yok. Tek bir cevap, hepsine yetecekken, benim hiç cevabım yok. Yüreğim sıkışıyor. Daralıyorum. Ama bulamıyorum o cevabı.

Telefonum çalıyor. Bakmama gerek yok. Yine O arıyor. Biliyorum. Bir de O'na verecek bir cevabım olsaydı. Ondan önce yüreğime bir cevap verebilseydim. Kimse anlamıyordu beni.

İsteksizce, bakmadan açtığım kapıda, O, karşımda. Yanında, adını bilmediğim ama yüzünü nakış gibi beynime kazıdığım kadın.

Bir şey demeden, dinlemeden, direnmeden kapıyı açık bırakıp, öylece içeri girdim. Koltuğa oturdum. İkisi birden peşimden içeri girdi. O, önümde diz çöküp, elimi tuttu. Kadına baktı. Kadın telaşla çantasını karıştırmaya başladı. Heyecanlıydı. Mahçuptu. Görebiliyordum. Çantasından evlilik cüzdanı çıkardı. O, aldı. Açtı ve bana gösterdi. Umut doluydu gözleri. O güzel gözleri. Sevdiğim adam. Evlendiğim, kocam dediğim kişi. Şimdi, karşıma geçip diz çökmüş, bana çaresizce masumiyetini ispatlamaya çalışıyor. Ama bilmiyor. Bilmemekten öte, beni anlamıyor.

Derin bir nefes aldım. Konuşmam gerekiyordu, biliyorum. Elimle yüzünü okşadım. Güç almak istiyordum. Ama O'na dokunmak, beni hepten güçten düşürdü.

Ayağa kalktım. Kadına, gidebileceğini söyledim. Gitti.

Sadece ikimiz kaldık. Tam konuşacaktı. Susmasını işaret ettim. Sağolsun, sustu. Bu işimi kolaylaştırırdı. Otursam mı, ayakta mı kalsam, bilemedim.

-Seni o kadınla gördüğümde ilk aklımdan geçen, beni aldatıyor olmandı. İlk aklıma gelen !..

Bu ne demek biliyor musun? Bu nasıl içimi acıtıyor biliyor musun? Neden, diyorum. Neden.. Neden aklına ilk o geldi. Sen hiç mi güvenmedin bu adama... Neden, sorgusuz sualsiz gitmek istedin.. Neden... Ben sana neden güvenmedim... Seviyorum. Aşığım. Evlenmişim seninle. Ama senin yanında başka bir kadın görünce, aklıma gelen, aldatılmak oldu. Nedenini, bana söyler misin? Ya da boşver. Benim bu soruya cevap vermem lazım. Yüreğim cevap vermeli. Şu an öyle çok canım acıyor ki. Eğer gerçekten aldatılsaydım, belki de bu kadar acımazdı. Bu nedenler acıtıyor içimi. Bunların cevabını kendime veremeden seninle yeniden birlikte olamam. Olamam.. Sana eskisi gibi sarılamam. Yüzüne bakamam. Sen değil, ben kendimi aldatmış gibiyim..

-Peki, sen de benim tek bir soruma cevap ver. Böyle mi bitsin istiyorsun ?...

-Sen, böyle mi devam etsin istiyorsun ? !..

-Ben seni seviyorum. Sadece bunu biliyorum. Ve inandığım bir şey de şu; o soruların cevabını tek başına veremezsin. Savrulursun. Ama kürek çekmeyi denersen, ya kurtulursun ya da batarsın. Yüreğinde o kürekleri çektirecek kadar yerim yoksa... ..

Sustu ve çıkıp gitti. Beni, sorularımla başbaşa bırakıp gitti. Üstüne yenilerini ekleyerek üstelik.

Canım daha çok acıyor. Ona gitme diyemememin nedeni mi bu kadar canımı yakan... yoksa gitmesi mi... 

Bir Damla Yağmur..

Bir damla yağmur düşer avuçlarına.

Sevinirsin.

Çünkü;

Tam o an, sevdiğin vardır aklında.

Sevdiğin, o damla ile seslenmiştir sana.

Der ki,

Bende seni düşünüyorum.

Her bir damla, ondan sana sestir.

Cümledir.

Sırılsıklam aşık eder seni sonunda.

Tıpkı kendi gibi...

Sokak + Çocuk + Dayak

Dün twitterde bir blogdaşın attığı tivite cevap babındadır bu yazdıklarım. Ona cevap olarak yazmayı düşündüğüm şeylerin bir hayli çok olduğunu farkettim.

Yazdığı tivitin özeti şu: sokak ortasında dövülen, azarlanan çocuklar.

Geçen gün, 2.5 yaşındaki yeğenim de yanımda, eve gidiyoruz. Yolda bahsigeçen tivitteki gibi bir olaya şahit olduk.
Çocuğun yaşı en fazla 6, olmadı 7dir. Anladığım kadarıyla evden izinsiz ayrılmış. Onu sokak ortasında şamarlayan ve bağıran, annesi değil üstelik. Kim olduğunu tam çözemedim. Böyle durumlarda o çocuğun yerine kendimi koyarım, bakmam olaya. Zira kim ister, kaç yaşında olursa olsun, ortalık yerde, dayak yemeyi. Azarlanıp aşağılanmayı.

O an, elimde olsaydı yeğenimin gözlerini kapatırdım. O nasıl azar, o nasıl vurmak. İki saniyelik bakmak yetti. Hatta, kadının bağırırken bir yandan, yan yan bize baktığını bile gördüm. Sebep.. bilmiyorum. Ne düşünüyordu o an.

Tamam, kabul ediyorum. Bazen, çocuklar büyükleri fazlasıyla çileden çıkartıyorlar. 2.5 yaşındaki yeğenim bizimle büyüdü diyebilirim. Bazı zamanlar öyle şımarıklıklar yapıyor ki, bağırmadan yapamıyorsun.

Yolda çocuğuna bağıran birini görsem, önce içerleniyorum. Sonra bir düşünüyorum. Haklıdır da, diyorum. Kimbilir, nasıl delirtmiştir kadını, diyorum. Ama o çocuğa bakıyorum. O ağlayan gözlerine. Masumluğuna. Bağrılmayı hiç haketmiyor gibi duruyor.

Evet, kızılmalı. Çocuktur, kızdırır. Çileden de çıkartır. Da... işte bir düşünmek lazım. Herkesin içinde, orta yerde, bağrılmayı, dayak yemeyi gerçekten hak ediyor mu? Yerine kendimizi koyup düşünmek lazım.

Değil mi?

Bir Ağaç Öyküsü.

O, kimine dost, kimine yar idi. Kiminin hiç olmamış çocuğu, kiminin kardeşi olmuştu.

O, şehrin tam orta yerinde, bir başına ama asla yalnız kalmamış bir ağaç idi.

Bilmiyordu, kimdi onu toprak anasıyla kavuşturan babası. Daha minicik bebekken, sahip çıkanı çok oldu. Koruyup kolladılar. Yedirip içirdiler. O, artık şehrin vazgeçilmezi idi. Herkes tanırdı. Severdi. 

Yanından her geçen, illa bir selam verirdi O'na. Hatrını sorardı. Sarılıp okşardı. Aşını, suyunu paylaşırdı.

O da, tüm ihtişamıyla büyüyüp serpiliyordu, şehrin tam göbeğinde. Bulutlarla tanışmıştı. Onlarda dostuydu. Arada denize selam çakardı. O idi, bu şehrin en büyüğü artık. Herkese yukardan bakar olmuştu. Küçükken onu sevip okşayanlar, şimdi ona yaslanıp, gölgesinde dinleniyordu. Artık yaz akşamlarında sohbetlere ortak oluyordu. Öğlen vakitlerinin kurtarıcısıydı. Şehri heybetiyle sarıyordu.

Sonra bir gün, şehre birileri geldi. O'nun yakınına çukur kazdılar. Aylar sonra görünce anladı ki, yanı başına gökdelen yapılmış. Kimse bir şey dememişti O'na. Bir sorsaydılar. O, bu şehrin en büyüğü idi. Gökyüzünden bakılınca ilk o farkediliyordu. Şehrin işareti olmuştu. Bir parçası adeta.

Peki şimdi bu gökdelen nereden çıkmıştı...

Gökdelen yapılıp bitti. Gölgesi ağaca vuruyordu. Ağaç bir ona bakıyordu. Bir kendine. Artık büyük ve heybetli değildi. Kendini öyle değersiz hissetti ki. Güneş bile artık yüzüne bakmıyordu. Üzgündü.

Bir gün, şehir halkı büyük bir şok yaşadı. Kimse ne olduğunu anlamadı. Herkes şüpheli gözlerle birbirine bakıyordu ama kimse kimseye, sen suçlusun diyemiyordu.

O.. ağaç.. yazın ortasında tüm yapraklarını dökmüştü. Kurumuştu. Hem de bir gecede. Yani insanlar bir gecede oldu diye bildi. Nedenini anlamadılar. Bilemediler. Kendilerince çözümler ürettiler. Ama hiç biri fayda etmedi. Kurumuş gitmişti artık o ağaç. Şehrin sembolü, o koca ağaç yoktu artık. Kurumuş bir odun yığını idi.

Ama kimse ellemedi o ağacı. Kurumuş hali ile gökdelenin gölgesinde, öylece dikili kaldı. Zamanla, kurudukça kurudu. Küçüldükçe küçüldü. Kimse dönüp bakmıyordu artık ona. Artık tek uğrayanı, kavuğunda yuva yapmış, küçük bir sincaptı.