Ana içeriğe atla

Günlük...



Telefondaki yeğenine, dur acele ettirme, eniştenin laptopunda fare yok, alışık değilim, diyordu. Bir yandan yeğeninin istediğine bakmaya çalışırken  kocasının bilgisayarına ilk kez baktığını farketti. Açık olan internet sayfasından sekme açtı. Yeğeninin işini halletti. Telefonu kapatıp, internetteki sayfayı kapatacakken diğer açık sayfa dikkatini çekti. Bir blog sayfası idi. Kocasının bir blogu vardı, hiç bilmiyordu. Böyle şeylerle uğraşıyor muydu bu adam, diye geçirdi içinden. 
Bir Aldatış Hikayesi.. blogun adı. Sanki tanıdık gibi düşündü. Ana sayfasına tıklayıp, blogu şöyle bir görmek istedi. Tıkladı. Evet, görmüştü bu blogu. Geçen gün, bir şey ararken karşısına çıkmıştı. Meraktan okumuştu sayfayı. Daha emin olmak için, konu listesinden okuduğu konuyu bulmak istedi ve buldu da.
Beyninden türlü şeyler geçiyordu. Bu blog onun muydu şimdi... Neden açmıştı ki bu blogu. Doğru muydu bu yazılanlar. Profilinde yaşadığım acı gerçeği yazıyorum, diye yazılmıştı. Kimliği gizli idi. Diğer konulara bakarken kocası girdi içeri. Göz göze geldiler. İkisi de şöyle bir durup kaldı.
Napıyorsun bilgisayarımda.. diyerek telaş ve titreyen elleriyle çekip aldı bilgisayarı. Diğer koltuğa attı kendini. Nereye baktığını görünce, karısına baktı. Koltuğa yaslanmış, sakince oturuyordu. Gülümsüyordu hatta.
Neden yaptın ki böyle bir şey, dedi kocasına. Nereden çıktı bu blog işi. Seni böyle işlerle uğraşırken hiç hayal etmezdim. Şaşkınım.
Okumadın mı? Diye sorabildi kocası lafının arasına girip. Mine, gülümseyerek, okudum biraz. Ondan şaşkınım ya, nasıl buldun bu hikayeyi. Millette bayılmış, yorum dolu yazılanlar. Millet ne meraklı böyle şeylere. Kendi başlarına gelse dumur olurlar ama. Değil mi canım?
Ağlıyordu kocası. Elleri titriyordu. Gitti çöktü dizinin dibine. Elini tuttu.
Caner... Caner neden ağlıyorsun, dedi ama o an kalbine bir bıçak battı. Ateşin içine düşmüş gibi yanmaya başladı bedeni. Eli kaydı kocasının elinden. Usulca uzaklaştı ondan. Ağlayan gözlerle ona bakan Caner, bir şeyler demek için ağzını açtı ama ne dese bilemedi. Fırlatıp attı bilgisayarı. O sesle derin sessizlik bozuldu.
Gördün, öğrendin, benim işte o yazılanların sahibi. Yaşayan benim. Aldatan benim... öfke doluydu sesi. Deli gibi bağırıyordu. Sanki herkes duysun ister gibi. Bağırarak konuşunca sanki kolaylaşıyordu konuşmak. Sustu sonra. Mine'nin yanına yere oturdu. Elini tutmak istedi, eli havada kaldı. Dokunamadı karısına.
Sen, dedi.. sen beni nasıl sevdin de, kalbini böyle güvenle doldurdun. Yanan yüreğimin ateşini kora çevirdin.
Mine kalkmak için doğruldu, başı döndü. Düşecek gibi oldu. Caner yine uzattı elini tutmak için ama yine tutamadı karısını. Dokunamadı ona. Mine, sessizce kalkıp gitti odadan..
....



Yorumlar

  1. aaa ya bunu çok sevdim. ya nasıl düşündün ya. vay be ne hikaye.neler oluyor hayatta. olur mu olur tabii.
    :)

    YanıtlaSil
  2. adam bari kendine günlük defter tutsaymış. nete yazmasaymış.
    :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Olur mu olur ama olmasın hiç. :)
      Öyle de elbet çıkardı ortaya. Gerçek bu, çok saklanamaz ki. :)

      Sil
  3. Var böyle şeyler gerçekten de...
    Aldatıldığını öğrenmek her şekilde acıtır insanın canını, ama daha evvel okuduğun bir blog sahibinin kendi eşin olduğunu bilmek koyar insana...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet. Önceden bilmek gibi bir şey.. kısaca kötü bir şey.

      Sil
  4. suçluluk duygusunu yazıp rahatlatmak istemiş adam yazık kadına :(

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hain adam.. Yazık etti kadına, ailesine, yuvasına..

      Sil
  5. bu dünya aşktan anlamıyor...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Anlasa yapmaz değil mi böyle şeyler..

      Sil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İşe Girişte İstenen Belgeler Nerelerden Alınır?

İş bulmakla iş bitmiyor. Bunu biliyoruz. Zira elinize bir liste tutuşturuyorlar hemen. Git hepsini tamamla getir. Bu ilk deneyiminizse şayet, panik başlıyor hafiften. Bissürü evraklar. Şimdi bunlar, nereden, nasıl alınır?
Bende bu devrede biraz olsun yardımcı olmak adına, bazı evrakların, nereden alınacağını paylaşmak istiyorum. Şuanki pozisyonum vesilesi ile çoğunu biliyorum.
Gelelim listeye.
1.İkametgah. Şimdilerde adı Yerleşim Belgesidir. Bunu hemen not düşelim. İkisi de aynı evrak. Kafalar karışmasın. Sadece adı değişti. Bu belge, muhtarlıklardan alınır.
2.Nüfus Cüzdan Süreti veya Örneği. Bunlarda aynı evraktır. Bazı yerlerde örneği diye geçer, bazılarında süreti diye. Bu evrakta muhtarlıklardan alınır. Resimli bir evraktır. İsterseniz resimsiz olur ama resimli olması iyi olur.
3.Vukuatlı Nüfus Kayıt Örneği ya da kısaca Nüfus kayıt örneği de yazanlar da var. İşte bu noktada kafa karışıyor. Zira bu sebeple nüfus cüzdan örneği sanılıyor. Bu Vukuatlı Nüfus Kayıt Örneği, nüfus müdürlükl…

Bir İnsanı Deli Etmenin Yolları.

Size önereceğim bu yol aslında çok basit. Ama tabi basit olduğu için etkisi geçicidir. Eğer kalıcı hasar bırakma derdindeyseniz, lütfen başka kapıya. Şimdi, birini gıcık etmek, delirtmek, sinirden kudurtmak istiyorsanız, (tamam sonuncusu biraz fazla kaçtı, kabul ama ruh haline göre kudurabilirde) yapacağınız çok basit bir işlem. Yalnız, önce iyi bir gözlemci olmanız gerektiği söylemem lazım. Bir insanı delirtmek öyle kolay değil. Biraz emek şart. Lütfen. Hedefimizdeki delirteceğimiz şahsı, önce bir gözlemliyoruz. Yanından ayrılmıyoruz. Gözümüz hep üstünde olmalı. Evet, hedefimiz, bir iş yapmaya mı koyuldu, işte işlemimiz başlıyor. Hazır olun! Her ne yapıyorsa, diyeceğimiz şey şu: onu yap. Evet bu kadar basit. Geliyor mu, gel, diyeceksin. Gidiyor mu, git diyeceksin. Getiriyor mu, getir diyeceksin. Açıyor mu, aç diyeceksin. Özetle yaptığı işi yapmasını söyle.Buradaki hassas nokta, işe başladığı an yap demek. İşte gözlem, bu konuda şart. Düşünsenize. Ne kadar deli edici bir şe…

Güven Duygusu - Hikaye

Dükkana girdiğimde, şöyle etrafa bakınıp ne alacağımı düşünüyordum. Sonra ağlama sesini duydum. Herhalde annesi istediğini almıyor çocuğun diye düşündüm. Raftan en sonunda bir şey seçip kasaya yöneldim. Ağlayan çocuğu gördüm. Sandığım gibi annesine ağlamıyordu. Yalnızdı. Dükkan sahibi müşterisine para üstü verirken, çocuğa bakıp,” hadi defol git, git demedim mi sana. Yok benim beleş verecek malım...” diye sinirli ve hiddetli bir şekilde bağırıyordu. O müşteri çıkınca sıra benimdi. Gözüm çocuktaydı. Gayri ihtiyari elimdekini masaya bıraktım. Çocuk: “ amca, vallahi doğru söylüyorum. Paramı kaybettim, anam evde ekmek bekliyor. Sonra veririm sana. Lütfen..” diyordu, ağlayarak. Dükkan sahibinin “ borcunuz 1.75 lira” dediğinde göz göze geldik. Artık nasıl bakmışsam adam bana “ hep böyle bunlar bacım” cümlesiyle başlayan uzun bir açıklama yaptı. Çocuk verilen parayı kaybettiğini söylüyor, sonra başka dükkandan çikolata alıyormuş. Çocuğa baktım. Oda bana baktı. “ Abla valla birkez yaptım, o gü…